(1)
در مجلس ابن زیاد
سيد بن طاووس مى نويسد: در مجلس ابن زياد در كوفه، نگاه ابن زياد متوجه امام على بن الحسين عليهما السلام شد و گفت اين جوان كيست؟ گفتند: او على پسر حسين بن على است! ابن زياد گفت: مگر خدا على بن الحسين را نكشت؟ امام سجاد عليه السلام كه متوجه عوام فريبى ابن زياد شد، بلافاصله به منظور ايفاء وظيفه روشنگرى دينى فرمودند: من برادرى داشتم كه نام او نيز على بن الحسين بود واين قوم او را كشتند! ابن زياد گفت: بلكه خدا او را كشت! امام سجاد عليه السلام باز براى تبيين بيشتر فرمودند: «اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حينَ مَوْتِها وَالّتي لَمْ تَمُتْ في مَنامِها...»(141)(142) » خداوند است كه جانها را هنگام مرگ آنها مى گيرد و كسانى راكه نمرده اند، به هنگام خواب قبض روح مى فرمايد!»
همانطور كه ملاحظه مى كنيد رد پاى مبانى كلام اشعرى در تعبيرات فوق نيز محسوس است. يزيد كشتن شدن امام حسين عليه السلام را به خداوند نسبت مى دهد.پاسخ امام سجاد عليه السلام هم آن است كه اى ابن زياد فهم و درك الهيّات بالاتر از فهم ودرك توست، ولى مى دانم كه تو اين مقدار مى فهمى، و براى عوام فريبى و گول زدن خلق اللَّه جنايات خود را به خدا نسبت مى دهى. آرى جان همه را خدا مى گيرد. ولى نادان! اين امر عمل قاتل ستمگر را توجيه نمى كند. اگر چنين است،همه ى قاتلها بى گناهند!(143)
141) زمر (42 (39.
142) اللهوف في قتلى الطفوف، ص 221 - 220، ابومخنف، مقتل الحسين، ص 197 - 195؛ نفس المهموم: 528 - 52؛ زينب عقيلة بني هاشم، ص 86 - 85.
143) فاجعه جهل مقدّس: 69.
منبع: الصحیفة الحسینیة المقدسة ص 26