(1)
غصب خلافت در سقیفه
غصب خلافت حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام و امتداد آن تا غيبت صغرى و غيبت كبرى، نه تنها اهل بيت عليهم السلام را خانه نشين ساخت و آنان را از حقّ مسلّم خويش محروم نمود بلكه دوستان و ياوران آن بزرگواران را نيز، در انجام وظايف بزرگى كه داشتند جلوگيرى نمود.
اين سايه شوم از روز غصب خلافت در سقيفه بر سر جامعه استقرار يافت و خاندان وحى و شيفتگان آنان را از حقوق آسمانى محروم ساخت و سرزمين وحى را در اختيار دشمن قرار داد. اين جنايت همچنان ادامه خواهد يافت تا روزگارى كه منجى عالم بشريّت از پرده غيبت درآمده و نه تنها خانه خدا بلكه همه اماكن مقدّس را از دست غاصبان بيرون آورد.
حضرت امام صادق عليه السلام در تأويل آيه شريفه «وَاللَّيْلِ إِذا يَسْرِ»(346) فرمودند:
هِيَ دَوْلَةُ حَبْتَر فَهِى تَسْري اِلى قِيامِ الْقائِم.(347)
اين حكومت حبتر(348) است كه تا قيام حضرت مهدى (ارواحنا فداه) جريان دارد.
آنگاه كه اذن الهى صادر شود و حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه، دشمنان خدا را از خاك تيره درآورند و انتقام حضرت فاطمه زهرا عليها السلام را ازآنان بگيرند، شيعيان همچون شيران خروشان بر دشمنان حمله ور مى شوند و وارثان غاصبان فدك را به درك مى فرستند.
در آن زمان، شيعيان و دوستان خاندان وحى عظمت و اصالت خود را مى يابند و وحشتى كه تا آن زمان در آنان خواهد بود ريشه كن مى شود و دلاورى و شهامت همگانى مى شود.
جريانى كه مى آوريم براى اين است كه بدانيد غصب خلافت چگونه دوستان خاندان وحى را در زنجير كشيد و آنان را از فضاى باز و آزاد محروم ساخت.
346) سورهالفجر، آيه 4.
347) بحار الأنوار: 78/24.
منبع: نوشته های چاپ نشدۀ شخصی ص261