اهمیّت انتظار و وجوب آن

«انتظار» یکی از مسائل بسیار مهمّ در روایات رسول خدا صلّی الله علیه وآله و اهل بیت علیهم السلام می باشد، که متأسّفانه در طول تاریخ تشیّع به آن اهمیّت داده نشده و از آن غفلت شده، هر چند گاه گاه در گوشه و کنار افرادی به آن توجّه داشته اند.

امّا اگر از آغاز عموم شیعیان به این دستور بسیار مهمّ توجّه نموده و عمل می کردند تاریخ تشیّع بلکه تاریخ جهان را تغییر می دادند.

آنچه گفتیم حقیقتی است که در نهاد انتظار عمومی نهفته شده است، ولی ممکن است درک آن برای بسیاری از افراد غیر قابل پذیرش باشد.

نپذیرفتن آنان به خاطر دور بودن آنان از روایات و سخنان اهل بیت علیهم السلام است.

امّا علّت نپذیرفتن این حقیقت برای بعضی از افرادی که با روایات اهل بیت علیهم السلام سر و کار دارند این است که در روایات اهل بیت علیهم السلام دقّت کامل نکرده اند و فقط در حدّ ترجمه به آنها توجّه کرده اند، و در آثار عظیم بعضی از سخنان خاندان وحی علیهم السلام دقّت نکرده اند. به این جهت به گنج های عظیمی که در روایات اهل بیت علیهم السلام وجود دارد توجّه نکرده اند و به این جهت نه تنها خود بلکه دیگران را نیز در غفلت نگه داشته اند!

بنابراین مسألۀ «انتظار» یک نمونۀ مهمّ از مواردی است که به عظمت و آثار حیاتی آن ، درست توجّه نشده و دربارۀ نقش نجات بخش و تکامل آفرین آن ، دقّت و تأمّل کافی نشده است.

اگر جامعۀ شیعه به مسألۀ انتظار عمل می کرد، روح و روان آنان از بند اسارت افکار شوم و ویرانگر نجات می یافت .

«انتظار» افکار منفی را از آنان دور می کرد و آنان را دارای اندیشه های مثبت و حیاتبخش می نمود.

این واقعیّتی است که اگر دربارۀ آثار «انتظار» بیندیشیم به آن می رسیم . آیا بی جهت بوده است که اهل بیت علیهم السلام جامعۀ شیعه را بارها به دارا بودن حالت «انتظار» فرا خوانده اند؟!