(2)
خباثت مغيره بن عاص در جنگ اُحد
بسيارى از افراد اين خانواده دشمن پيغمبر اكرم صلّى الله عليه وآله وسلّم و خاندان آن حضرت بودند؛ مغيرة بن عاص ـ كه برادر حكَم بود ـ از دشمنان سرسخت آن بزرگواربود و تصميم به شهيد نمودن رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلم گرفت، ولى به هدفى كه داشت نرسيد و همچون برادرش حكم بن عاص گرفتار نفرين آن حضرت شد وسرانجام به دست عمّار روانه جهنّم گرديد.
در «نفائح العلاّم في سوانح الأيّام» مى نويسد: مغيرة بن عاص سنگ انداز عجيبى بود و سنگش از نشانه خطا نمى كرد. چون به اُحد مى رفت از بين راه سه سنگ با خود برداشت و گفت: «بهذه اَقتُل محمّداً»؛ «من با همين سه سنگ، محمّد را خواهم كشت».
پس در وقت جنگ چون نظرش به رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم افتاد، و «بيده السيف»؛ «و ديد كه شمشير در دست نازنين آن سرور است»، اوّلاً دست پيغمبر را نشانه قرار داد و يكى از آن سه سنگ را رها كرد، آن سنگ چنان به دست حضرت رسيد كه «سَقَطَ السّيف مِن يده الشّريفة»؛ شمشير از دست نازنين پيغمبر صلّى الله عليه وآله وسلّم بر زمين افتاد. او فرياد برآورد: به لات و عزّى قسم؛ كه محمّد كشته شد.
صداى آن خبيث به گوش مولى الموالى اميرالمؤمنين عليه السلام رسيد. فرمود:
كَذَبَ لعنه الله.
دروغ گفت، خدا لعنت كند او را. پيغمبر كشته نشده.
آنگاه آن ملعون سنگ ديگرى را رها كرد و آن سنگ آمد «فَاَصاب جَبْهتَه»؛ به پيشانى نورانى آن سرور رسيد، و محلّ سجود پروردگار را آزرده كرد.
رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم در مورد آن لعين نفرين كرد كه:
خدايا؛ او را حيران كن.
لذا چون كفّار برگشتند ابن عاص به نفرين پيغمبر در معركه حيران ماند و نتوانست فرار كند تا عمّار رسيد و او را به جهنّم روانه كرد.(1)
(1) نفائح العلاّم في سوانح الأيّام: 217/2.
منبع: معاويه ج 1 ص 238