سخن گفتن با ملائکه در عصر ظهور

عنایات رحمانی قبل از مکاشفه و مشاهده به صورت فهم و درک باطنی ایجاد می‌شود به طوری که در ابتداء ممکن است انسان توجّه به اصل القاء رحمانی پیدا نکند و گمان کند آنچه به ذهن او رسیده است نتیجۀ فکر خود او است در حالی که آنها به وسیله ملائکه به او القاء شده است.

به هر حال، فهم و درک و القاء توسّط ملائکه از شرایط عمدۀ فقیه است .

امام صادق علیه السلام می‌فرمایند :

انّا لا نعدّ الفقیه منهم فقیهاً حتّی یکن محدثاً، فقیل له: أو یکون المؤمن محدّثاً؟ قال: یکون مفهّماً، والمفهّم محدَّث.(1)

ما فقیه آنان را فقیه نمی‌دانیم تا آنکه محدَّث باشد (مطالب به او گفته شود) به آن حضرت گفتۀ شد: آیا مؤمن هم محدّث می‌شود؟ حضرت فرمودند: مؤمن فهمانده می‌شود و کسی که فهمانده شود، محدَّث است.

پس حدّاقلّ ورود در امتیازات معنوی این است که حقایق به انسان به وسیلۀ سخن و گفتار ملائکه به او الهام و القاء شود گرچه او توجّه به حرف زدن آنان نشود و تنها اصل مطلب را به وسیله درک و فهم باطنی متوجّه شود. اگر قدری بیشتر در این جریانات پیشرفت کند نه تنها قابلیّت درک و فهم آن را دارد بلکه سخن ملائکه را می‌شنود.

نتیجه ای که از این مطلب می گیریم این است که در عصر غیبت ممکن است بعضی از مؤمنین سخن ملائکه را بشنوند، بدیهی است این واقعیّت در عصر ظهور که عصر تکامل عقل و ایمان دو صد چندان می شود.

-------------------------------------------------------------------------------------

(1) بحارالانوار: 2 / 82 .