کتاب : «امیرالمومنین علی علیه السلام و عصر ظهور»
(۲)
پاسخ به يك سئوال
با توجّه به گسترش يافتن امنيّت در سراسر جهان در عصر ظهور، پيشرفت بينش و بصيرت، جهشِ علم و دانش و تحوّل در سراسر جهان، كه به وسيله حضرت بقيّة اللَّه الأعظم عجّل اللَّه تعالى فرجه پديدار مى شود؛ آيا صحيح است بگوييم ولايت آن بزرگوار از ولايت حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام و ساير ائمّه اطهار عليهم السلام بيشتر است؟! يا حقيقت چيز ديگرى است كه ما به آن توجّه نداريم؟
براى يافتن پاسخ صحيح مى گوييم: بسيارى از افرادى كه در مسائل اعتقادى دچار اشتباه شده اند، به خاطر توجّه نكردن به جوانب مسأله و دچار شدن به افراط و تفريط در واقعيّات بوده است.
ما براى اينكه پاسخ سئوال كاملاً روشن شود و به افراط و تفريط دچار نشويم، سئوال ديگرى را به عنوان مقدّمه براى پاسخ سئوال قبل طرح مى كنيم تا دچار مشكل اعتقادى نشويم:
چرا حضرت بقيّة اللَّه الأعظم ارواحنا فداه با آنهمه قدرت و ولايتى كه در عصر پرشكوه ظهور، ظاهر مى نمايند، در عصر غيبت از آن استفاده نمى كنند؟ مگر در عصر غيبت، آن بزرگوار داراى ولايت مطلقه كليّه نيستند؟ و نيز آيا ائمّه ديگر در زمان امامت خود داراى اين مقام نبوده اند؟ اگر آنان داراى اين مقام بودند چرا آن را به كار نگرفتند؟
در پاسخ به اين سئوال مى گوييم: امام عصر عجّل اللَّه تعالى فرجه در عصر غيبت همانند عصر ظهور، داراى مقام ولايت كليّه هستند، همانگونه كه ساير ائمّه عليهم السلام داراى اين مقام بوده و هستند.
با اينكه آن بزرگوار، هم در عصر ظهور و هم زمان غيبت، داراى مقام ولايت كليّه هستند. چرا آن بزرگوار با همه قدرتى كه دارا هستند و در عصر پرشكوه ظهور، جهان را سرشار از عدل و عدالت، دانش و بينش مى نمايند و چهره گيتى را متحوّل مى سازند، اكنون خائف و مواظب خود مى باشند؟
جواب: زيرا اراده و مشيّت آن حضرت همراه با اراده و مشيّت خداوند است؛ هرگاه خداوند چيزى را بخواهد آنان مى خواهند و هرگاه آن حضرت چيزى را بخواهند خداوند مى خواهد. و چون تا قبل از فرا رسيدن عصر ظهور، اذن خداوند به استفاده از ولايت مطلقه كليّه صادر نشده، خوف قتل وجود دارد.
نكته اى كه لازم است به آن توجّه داشته باشيم اين است كه ساير ائمّه عليهم السلام نيز داراى مقام ولايت كليّه بوده و هستند، و همان طور كه امام عصر عجّل اللَّه تعالى فرجه در زمان غيبت از طرف خداوند اذن ندارند آن را كاملاً اظهار نمايند، بقيّه ائمّه عليهم السلام نيز اينگونه بودند ولى در موارد جزئى همه امامان ما از ولايت كليّه خود استفاده نموده و تا جايى كه مردم تحمّل و ظرفيّت داشته اند آن را ظاهر مى ساخته اند.