نقش دعا در ميان بت‏ پرستان

چنگيزخان بت‏ پرست امپراتورى مغول را پايه‏ گذارى کرد. با گسترش اين امپراتورى در دوران جانشينان چنگيز، دو دين مسيحيّت و اسلام ‏آنان را به خود جلب کرد و سرانجام دين اسلام پيروز شد.

   چنگيزخان (1227 - 1206 / 624 -  603) پايه‏ گذار اين امپراتورى به آيين شمنى دين پيشينيان خود اعتقاد داشت. شمنى گونه ‏اى از بت ‏پرستى است که بر پايه عبادت روح پيشينيان و ايمان به جادو، ستاره‏ شناسى و احضار ارواح براى غيب‏ گويى و پيشگويى و تقرّب به ربّ النوع به ‏اميد کسب عطوفت و يا دفع شرّ الهه استوار است. مغول به دليل ترس از نيرويى که آن را «آسمان ابدى» مى ‏ناميدند، خورشيد، ماه، ستاره‏ ها و رعد و برق را مى ‏پرستيدند. چنگيزخان براى تضرّع و ناله در مقابل نيروى آسمان ابدى، به تنهايى به قلّه بلندى مى ‏رفت تا اين نيرو او را در پيروزى‏ توانا کند.(1)

بعدها به علّت پراکنده شدن داعيان بودايى، از کوه هاى تبّت در بخش شرقى آسيا، آيين بودايى جايگزين آيين شمنى شد و در زمان قوبيلایقا آن که پايتخت خود را خان باليغ (پکن) در چين قرار داد منزلت بوداييان بالا رفت.(2)

-------------------------------------------------------

1) هارولد لام، چنگيزخان و لشکريان، مغول، ص  43.

2) دولت مماليک: 88 .