کتاب : «امیرالمومنین علی علیه السلام و عصر ظهور»
(۴)
عظمت محمّد و آل محمّد عليهم السلام را نمى توان توصيف كرد
آن بزرگوار، ذخيره الهى و آخرين بازمانده امراء هستى و صاحبان ولايتِ ملك و ملكوت مى باشند، ما هيچگاه نمى توانيم عظمت آن بزرگواران را بيان كنيم؛ زيرا كه حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مى فرمايند:
جلّ مقام آل محمّد عليهم السلام عن وصف الواصفين ونعتِ الناعتين وأن يقاس بهم أحدٌ من العالمين. (1)
مقام آل محمّد صلوات اللَّه عليهم اجمعين برتر از وصفِ توصيف كنندگان و ستايشِ ستايشگران و برتر از آنست كه احدى از جهانيان با آنان مقايسه شود.
با اين همه عظمت كه آن بزرگواران دارند، هم اكنون كه آخرين بازمانده آنان وجود دارند و جامعه ما در زمان امامت و رهبرى آن حضرت به سر مى برد، از توجّه به مقام عظيم ولايت آن بزرگوار غافل است. در صورتى كه هر انسانى بايد به امام زمان خود توجّه داشته و با مقام و عظمت بيكران حضرتش آشنا باشد. ولى متأسّفانه ما خدا را از ياد برده ايم، و امام زمان را فراموش كرده ايم، ما در امواج غفلت غرق گشته ايم و اين امواج هر زمانى ما را به سويى مى افكند و متأسّفانه از اين گرفتارى آگاهى نداريم، زيرا ما خود را نيز فراموش كرده ايم و اين عقوبتى است كه خداوند ما را به آن مبتلا ساخته است؛ زيرا هر كس خدارا فراموش كند و از ياد جانشين و از توجّه به امام زمان خود غفلت كند، خداوند او را به خودفراموشى گرفتار مى سازد.
خداوند مى فرمايد:
«نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُم» (2)
خدا را فراموش نمودند، پس خدا هم آنان را از يادشان برد.
آنانكه خدا را از ياد ببرند، آنانكه نعمتهاى بى شمار الهى را فراموش كنند، خدا هم آنان را از ياد خودشان مى برد؛ همانگونه كه خدا و امور الهى را به دست فراموشى سپردند، خود و قدرتها و توانايى هاى عظيم خود را فراموش مى كنند. از آنها غفلت مى ورزند و با آنها فاصله مى گيرند.
هر كس از خدا و از امام زمانش فاصله بگيرد، و از آنها دور شود، از خودش نيز فاصله گرفته و دور مى شود، از خودش نيز غفلت مى ورزد و نفس خود را به فراموشى مى سپارد. او نمى داند كه خود يك گنجينه است (3) و خداوند گنج پربهايى را در نهاد او قرار داده است، او بايد آن گنج را بيابد و گرنه خود را گم كرده است. نه تنها خود را، بلكه خدا و امام زمانش را نيز گم كرده است و تا به ياد خداوند نپردازد و از امام زمانش غافل باشد، نه تنها خدا و امام زمان بلكه خود را نيز نخواهد جست و همچون ساير گم گشتگان گمشده باقى خواهد ماند اگر چه خود را راه يافته پندارد. چه بسيارند عارفانى كه با قافله غافلان همگامند.
س: پس انسان گمشده كى خود را مى يابد؟!
ج: آنگاه كه خداوند را به ياد آورد و از غفلت و بى توجّهى به خداوند و امام زمانش دست بردارد.
(1) بحار الأنوار: 171/25.
(2) سوره حشر، آيه 19.
(3) اشاره به حديث شريف: «الناس معادن كمعادن الذهب والفضّة».