در چه راهى تلاش كنيم؟
تلاش و كوشش عده اى از مردم در راه منافع دنيوى و اعتبارات خيالى است و از توجه به حقائق عالم هستى، كاملاً غافل هستند. آنان از كسب فضائل روحى و معنوى كه هميشه جاودان خواهد ماند و تأمين كنندۀ سعادت دنيا و آخرت انسان است، غفلت مى ورزند. هدف آنان كسب و تجارتى پر درآمدتر و بدست آوردن سود بيشتر مى باشد. و مقصد جدّى آنان در زندگى بدست آوردن ثروت بيشتر و يافتن بهره فراوانتر است.
بسيارى از مردم در برنامه هاى خود در ارتباط با هدفى كه دارند، همۀ مسائل مربوطه را دقت و بررسى مى نمايند، و پس از يقين به موفقيّت - اگر چه نسبى باشد - به انجام آن مى پردازند. ولى در مسائل عبادى توجّهى به مسألۀ ارزش آن در نزد خداوند، ندارند و حال آن كه پذيرفته شدن عمل در نزد پروردگار، عمل را باثمر مى سازد. به همين جهت حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مى فرمايند:
كُونُوا عَلى قَبُولِ الْعَمَلِ أَشَدَّ عِنايَةً مِنْكُمْ عَلَى الْعَمَلِ.(1)
براى پذيرفته شدن عمل، بيشتر عنايت و توجه داشته باشيد تا به خود عمل.
در درگاه خداوند پذيرفته شدن عمل، ملاك ارزش و قيمت است نه اصل عمل. اگر كارى را خداوند نپذيرفت، هيچ گونه ارزشى ندارد.
بنابر اين بايد در راهى تلاش كنيم كه مورد رضايت خداوند است، و در فكر پذيرفته شدن آن هم باشيم!
1) بحارالأنوار: 173/71، از خصال: 11.