اشعار دعبل

عبدالسلام بن صالح الهروی می‌گوید از دعبل خزاعی شنیدم که می‌گفت:

أنشدت مولای الرضا علی بن موسی علیهما السلام قصیدتی الّتی اوّلها:

مدارس آیات خلقت من تلاوة

ومنزل وحی مقفر العرصات

فلمّا انتهیت الی قولی :

خروج امام لا محالة خارج

یقوم علی اسم الله والبرکات

یمیز فینا کلّ حقّ وباطل

ویجزی علی النعماء والنقمات

بکی الرضا علیه السلام بکاء شدیداً، ثمّ رفع رأسه الّی فقال لی: یا خزاعی نطق روح القدس علی لسانک بهذین البیتین، فهل تدری من هذا الامام ومتی یقوم؟(1)

و در کتاب مشکوة الانوار نقل کرده است که چون دعبل قصیده معروف خود را برای حضرت امام رضا علیه السلام خواند و از امام زمان عجّل الله تعالی فرجه یاد نمود حضرت دست خود را بر سر نهاده به عنوان تواضع در حال ایستاده، و برای فرج آن بزرگوار دعا نمودند.(2)

------------------------------------------------------------------------------

(1) کمال الدین: 372 و بحارالانوار: 51 / 152 ، کفایة الاثر: 272.

(2) منتخب الاثر:  506  .