ساختن کعبه به دستور امام سجّاد علیه السلام

چون حجّاج، بر مکّه چیره گردید و از جنگ با ابن‌ زبیر بیاسود و سر ابن ‌زبیر ویارانش را به شام فرستاد، آهنگ تعمیر خانه خدا را کرد. در کافی از ابان بن تغلب، چنین نقل می‌کند که چون حجاج، کعبه را ویران ساخت، مردم خاک آن را برداشتند و چون خواستند آن را بسازند، ناگهان ماری برآمد و مردم را از کار ساختن بازداشت. گریزان نزد حجّاج رفتند و جریان را به او خبر دادند. نگران این شد که مباد خداوند بدینوسیله از تجدید بنایش جلوگیری می‌کند. پس به منبر برآمده، مردم را سوگند داد که هر کس درباره این گرفتاری که پیش آمده چیزی می‌داند از بیانش دریغ نورزد.

پیرمردی برخاسته گفت: اگر کسی، علم و دانشی از حقیقت این ماجرا، در نزد او باشد همان مردی است که دیدم به کعبه آمده مقداری از خاک آن را برگرفت و برفت. حجّاج پرسید: او کیست؟ گفت: علی بن الحسین علیهماالسلام است. گفت: آری معدن این علم هم اوست.

به دنبال حضرت فرستاد تا بیامد. حجّاج جریان بازداشتن خداوند از تجدید بنای کعبه را بازگفت. امام علیه السلام در پاسخ فرمود: حجّاج! تو ساختمانی را که به دست ابراهیم علیه السلام و اسماعیل بنا شده، ویران کردی و بر سر راه پراکندی و آن را به یغما دادی. پنداری که این بنا ارث تو است. به منبر بالا رو و از مردم با سوگند بخواه که هر کس از کعبه چیزی با خود برده است، فوراً بازگرداند. حجّاج چنین کرد و مردم نیز، همه خاکها را بازگرداندند. وقتی خاکها انباشته شد، علی بن الحسین علیهما السلام برای گذاشتن پایه آمدند و دستور دادند زمین را بکنند تا به محلّ پایه‌های ابراهیمی برسند. مار از نظر آنان، ناپدید گشت و چون به پایه‌های ابراهیمی رسیدند، حضرت فرمود: کنار روید. مردم کنار رفتند. حضرت به پی بنا نزدیک شد و با جامه خویش آن را پوشاند و گریست. بعد آن را به دست خویش با خاک پوشاند. آنگاه کارگران را ندا داده، فرمود: ساختمان را شروع کنید، کار را شروع کردند، چون دیوارهای خانه بالا آمد، حضرت دستور دادند تا خاک بر داخل آن ریختند. به همین جهت سطح خانه خدا مرتفع و بلند گشت که با نردبان از آن بالا می‌روند[1] .[2]

------------------------------

[1] . کافی: 4 / 222، شهداء الفضیله: 193.

[2] . تاریخ مکّه : 140.