کتاب : «امیرالمومنین علی علیه السلام و عصر ظهور»

 

اساس همه نابسامانی ها

از صدر اسلام كه خورشيد دين در جهان درخشيد و پايه‏ هاى كفر و بى ‏دينى را متزلزل ساخت، تنى چند از پليدان نه از باب ايمان و اعتقاد، بلكه به خاطر طمع براى به دست گرفتن حكومت - به اسلام و مسلمانى تظاهر نمودند و با اتّحاد و پيوستن به يكديگر، خشونت را با نرمش عجين ساخته و آتشى را روشن نمودند كه تا عصر انتقام همچنان شعله‏ ور است و دود آن جهان را به‏ سياهى و تباهى كشيده و مى‏ كشاند.

غصب خلافت حضرت اميرالمؤمنين علیه السلام و امتداد آن تا غيبت صغرى و غيبت‏ كبرى، نه تنها اهل بيت علیهم السلام را خانه‏ نشين ساخت و آنان را از حقّ مسلّم خويش ‏محروم نمود بلكه دوستان و ياوران آن بزرگواران را نيز، در انجام وظايف‏ بزرگى كه داشتند جلوگيرى نمود.

اين سايه شوم از روز غصب خلافت در سقيفه بر سر جامعه استقرار يافت و خاندان وحى و شيفتگان آنان را از حقوق آسمانى محروم ساخت و سرزمين‏ وحى را در اختيار دشمن قرار داد. اين جنايت همچنان ادامه خواهد يافت تا روزگارى كه منجى عالم بشريّت از پرده غيبت درآمده و نه تنها خانه خدا بلكه‏ همه اماكن مقدّس را از دست غاصبان بيرون آورد.

آن‏گاه كه اذن الهى صادر شود و حضرت بقيّة الله ارواحنا فداه، دشمنان خدا را از خاك تيره درآورند و انتقام حضرت فاطمه زهرا علیهاالسلام را از آنان بگيرند، شيعيان‏ همچون شيران خروشان بر دشمنان حمله‏ ور مى ‏شوند و وارثان غاصبان فدك‏ را به درك مى‏ فرستند.

در آن زمان، شيعيان و دوستان خاندان وحى عظمت و اصالت خود را مى‏ يابند و وحشتى كه تا آن زمان در آنان خواهد بود ريشه ‏كن مى‏ شود و دلاورى و شهامت همگانى مى‏ شود.

روايتى كه مى ‏آوريم براى اين است كه بدانيد فتنه‏ هاى كوركننده چگونه‏ دوستان خاندان وحى را در زنجير كشيد و آنان را از فضاى آزاد محروم‏ ساخت.