عصر ظهور، يا عصر نجات جهان
عصر ظهور، عصر احياء اجر رسالت پيامبر اعظم صلى الله عليه وآله می باشد، عصر ايجاد مودّت و محبّت شديد مردم در سراسر جهان نسبت به خاندان وحى عليهم السلام است.
محبّت شديد مردم به اهل بيت عليهم السلام، در ساختار وجود آنان تأثير شگرف ايجاد نموده و بر اثر قرابت قلبى وروحى آنان با خاندان وحى، از درجات كمال آن بزرگواران، روزنه هايى بس درخشان به سوى مردم گشوده مى شود و از تكامل علمى و عقلى برخوردار مى شوند.
در آن روزگار مردم مى توانند گره هاى بزرگ روحى خود را گشوده و قفلهاى علمى خود را شكسته و به سوى آنچه نمى دانستند و نمى توانستند بدانند، راهنمايى شوند؛ زيرا عصر ظهور، عصر شكوفا شدن انديشه ها وتكامل عقلها و رهايى از همه گرفتارى ها است.
به اين جهت، عصر ظهور را عصر نجات جهان مى ناميم.
امام عصر عجّل الله تعالى فرجه براى فرا رسيدن آن روزگار پرشكوه، بارها با پيامها و فرموده هاى خود به شيعيان، آنان را به يارى خود طلبيده و همگان را به نصرت خود فرا خوانده اند.
در صورتى كه شيعيان از خواب غفلت بيدار شده و به يارى امام زمان عليه السلام برخيزند، نه تنها آن حضرت ازغربت و تنهايى رهايى مى يابند. بلكه شيعيان و ساير مردمان جهان از زير يوغ ستمگران عالم نجات يافته و با نابودى ظالمانى كه بر جهان چيره شده اند، انسانهاى ستمديده، در حكومت عادلانه امام عصر ارواحنا فداه، طعم شيرين عدالت را چشيده و از زندان عصر غيبت نجات مى يابند؛ امّا اگر آنان از يارى امام زمان عليه السلام خوددارى كنند، همچنان در اسارتِ حكومت هاى جابر جهان خواهند بود.
بديهى است ملّتى كه امام زمانشان را فراموش كرده و از قدرت و توانايى و مُلك عظيم آن حضرت غافل گشته، لگدمال چكمه پوشان ستمگر جهان شده و خواهد شد.
ملّتها بايد بدانند، از دشمنانى كه سر تا پا غرق در قدرتهاى شيطانى شده و به سلاحهاى ويرانگر مجهّز گرديده اند، در صورتى مى توانند رهايى يابند كه از قدرتى مافوق قدرت آنها استفاده كنند. وگرنه، نه تنها گرفتار سراب مى شوند، بلكه اسباب و وسيله رهايى را گم مى كنند.
حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مى فرمايند:
من غرّه السراب تقطّعت له الأسباب(1)
كسى كه فريب سراب را بخورد، اسبابِ (نجاتِ) براى او قطع مى شود.
با اين بيان پاسخ اين سئوال روشن مى شود كه چرا اينهمه مردم مظلوم جهان پايمال زورگويى دولتها شده اند ولى خداوند آنها را از شرّ و ستم آنها رهايى نمى بخشد؟
بنابر فرمايش حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام تا وقتى كه مردم گرفتار سراب شده و گول سراب هاى جهان را بخورند وسيله هاى نجات الهى را قطع مى كنند و همچنان گرفتار ظلم و ستم خواهند بود و خون خود را به زمين خواهند ريخت.
پس در مرحله اوّل انسانها نبايد كارى كنند كه لگدمال چكمه هاى زور شوند. در صورتى كه مردم از يارى امام زمان و ولىّ خدا دست بردارند، به اين روزگار سياه گرفتار خواهند شد.
حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مى فرمايند:
من نام عن نصرة وليّه انتبه بوطأة عدوّه (2)
كسى كه به هنگام يارى كردن دوست خود بخوابد، با پايمال كردن دشمن او را، از خواب بيدار مى شود.
و همچنين آن حضرت فرمودند:
من استخفّ بمواليه، استثقل وطأته معاديه(3)
هركس مواليان و دوستان خود را سبك نمايد، پايمال كردن خود را به وسيله دشمنانش، سنگين مى نمايد.
چه كسى از خدا و اهل بيت عليهم السلام به ما مهربان تر است؟ ما يارى نمودن به امام زمان ارواحنا فداه را رها كرده و دستورات دين را سبك شمرده ايم. بنابراين بايد لگدمال چكمه هاى ستمگران جهان باشيم.
ما دوستان مهربان تر از پدر و مادر را فراموش كرده ايم و به جاى چاره انديشى براى رهايى، آنها را به دست فراموشى سپرده ايم، به اين جهت مغلوب دشمنان گشته و گرفتار سختى هاى شديد شده ايم.
حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مى فرمايند:
من قعد عن حيلته اقامته الشدائد(4)
هر كس بنشيند و به چاره انديشى خود نپردازد، سختيها او را برخيزاند.
پس سزاوار است مردم ستمديده جهان چاره انديشى كنند و قبل آن كه جنگ جهانى جان ميلياردها انسان را تهديد كند، از سراب هاى جهانى نااميد شده و به سوى آب گواراى جهانِ هستى روى آورند، تا باران رحمت الهى، مردمان جهان را فراگيرد و اين همه ظلم و ستم در سراسر جهان پايان یابد.
حال براى فرار از اينهمه گرفتارى، ظلم و ستم در سراسر جهان چه بايد بكنيم؟ اكنون يكى از راه هاى مهمّ براى نجات جهان و جهانيان را بيان مى كنيم:
يكى از وظائف بسيار مهم در عصر غيبت
يكى از وظائف بسيار مهمّ در عصر غيبت پيمان خدمتگزارى و تعهّد فداكارى در راه امام زمان صلوات الله عليه مى باشد.
همه دوستداران و ارادتمندان به خاندان وحى عليهم السلام و همه كسانى كه در جستجوى تحوّل و پيشرفت در راه خدا مى باشند، بايد بدانند كه در برابر همه قدرتها و امكاناتى كه خداوند به آنها داده است، مسئوليت بزرگى را بر عهده دارند.
ما همه وظيفه داريم پيمان يارى و وفادارى با امام عصر ارواحنا فداه داشته باشيم و از جان و دل متعهد شويم تا مى توانيم در نصرت و يارى آن حضرت بكوشيم. اين درس بزرگى است كه دعاى عهد به ما مى آموزد.
امام صادق عليه السلام در اين دعا به همگان مى آموزند كه همه دوستداران اهل بيت عليهم السلام و همه شيفتگان حضرت مهدى عجل الله تعالى فرجه بر يارى آن بزرگوار پيمان بسته و در راه آن حضرت فداكارانه، كار كنند.
ما بايد هر روز اين عهد و پيمان را تجديد نموده و با استقامتِ بسيار در اين راه، نه آن را از دست بدهيم و نه كارديگرى را جايگزين آن كنيم ما در اين دعا مى خوانيم:
أَللَّهُمّ إِنِّي اُجدّد له في صبيحة يومي هذا وما عشت من أيّامي عهداً وعقدا وبيعة له في عنقي، لا أحول عنها ولا أزول أبداً.
بارخدايا من در اين بامداد و تمامى ايّام زندگانيم پيمان و قرار دو بيعتى با آن عزيز مى بندم كه هيچگاه و به هيچ وجه از آن بر نخواهم گشت.
ما بايد آن گونه در راه آن حضرت كار و كوشش كنيم كه يكى از اسباب و اعلام خدمتگزار آن بزرگوار باشيم. در دعاى بسيار مهم قنوت امام حسن عسكرى عليه السلام مى خوانيم:
أَللَّهُمَّ اجعلنا سبباً من أسبابه وعلماً من أعلامه ومعقلا من معاقله(5)
خداوندا ما را يكى از سببها و يكى از علمها و نشانه هاى هدايتش و پناهگاهى از پناهگاههاى (پناهندگانش) قرار ده.
بنابراين، ما نه تنها خود بايد با آن حضرت آشنا باشيم بلكه افراد جامعه را به سوى آن حضرت راهنمايى كنيم.
براى رسيدن به اين هدف بايد از جان و مال خود بگذريم و با تمام توان و قدرت به يارى مصلح جهان امام زمان ارواحنا فداه برخيزيم. و همانطور كه در زيارت آل يس مى خوانيم: «ونصرتي معدّة لكم» يعنى يارى نمودن من آماده و فراهم براى شما است. در اين صورت از ياوران آن بزرگوار و از وسيله هاى گرايش و آشنايى مردم با حضرت مهدى عجّل الله تعالى فرجه الشريف، خواهيم بود.
راه مؤثّر براى گذشتن از جان و مال و فراهم كردن توان و قدرت خود براى يارى امام زمان عجّل الله تعالى فرجه الشريف، انس گرفتن با دعاها و زيارتهايى مى باشد كه درباره آن حضرت موجود است. دقّت در آنها ما را آماده براى يارى آن بزرگوار مى نمايد. علاوه بر اينكه دعا و نيايش براى تعجيل ظهور امام زمان ارواحنا فداه خود يكى ازراههاى نصرت و يارى آن حضرت مى باشد.
(1) اكمال غرر الحكم: 641.
(2) معجم غرر الحكم: ج 3 ص 8673.
(3) شرح غررالحكم: ج 5 ص 345.
(4) شرح غررالحكم: ج 5 ص 344.
(5) صحيفه مهديه: 163.