تمسخر معاویه و عمروعاص یکدیگر را

ابن قتیبه در کتاب «عیون الأخبار» نقل کرده است : او می‌گوید: روزی معاویه عمروعاص را دید و خندید. عمرو گفت : ای امیرالمؤمنین ! خداوند لبت را همواره خندان بدارد، از چه چیز خندیدی ؟

گفت : از حضور ذهن تو در آشکار ساختن عورت خودت در جنگ با پسر ابوطالب می‌خندم ، و به خدا سوگند؛ علی (علیه السلام) را بزرگوار و بسیار بخشنده یافتی و حال آن‌که اگر می‌خواست می‌توانست تو را بکشد.

عمرو گفت : ای امیرالمؤمنین ! به خدا سوگند؛ من در آن هنگام که علی (علیه السلام) تو را به جنگ تن به تن دعوت کرد بر جانب راست تو بودم ، چشم‌هایت از بیم کژ شد و نفس در سینه‌ات بند آمد و چیزها از تو ظاهر شد که خوش نمی‌دارم برای تو بازگو کنم . بنابراین بر خویشتن بخند یا خندیدن را رها کن(1).(2)

---------------------------------------------------------------

(1) عيون الأخبار: 4 / 169.

(2) جلوه تاريخ در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد: 3 / 242.