(7)
سخن گفتن امام حسن مجتبي عليه السلام در طفوليت
در كتاب «مناقب» آمده است: محمّد بن اسحاق گويد :
روزى ابوسفيان نزد امير مؤمنان على عليه السلام آمد و گفت : يا ابا الحسن! من به تو حاجتى دارم .
حضرت فرمود: چه حاجتى؟
گفت: به همراه من نزد پسر عمويت محمّد برويم، از او درخواست نمايى تا ميان ما قراردادى بنويسد .
على عليه السلام فرمود:
اى ابو سفيان ! پسرعمويم رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم با تو قرار و پيمانى بسته است كه هرگز از آن باز نخواهد گشت .
فاطمه زهرا عليها السلام پشت پرده شاهد اين گفت و گو بود ، امام حسن عليه السلام نيز كه كودكى چهارده ماهه بود در برابر مادرش راه مى رفت .
ابو سفيان به حضرت زهرا عليها السلام گفت : اى دختر محمّد ! به اين كودك بگو : به خاطر من نزد جدّش سخنى گويد تا به وسيله آن ، بر عرب و عجم مهترى و آقايى كند.
در اين هنگام امام حسن عليه السلام به سوى ابوسفيان آمد، دستى بر بينى و دست ديگرى بر ريش او زد، سپس خداوند متعال زبان او را با اين سخن گويا ساخت و فرمود:
يا أباسفيان! قل: لا إله إلّا اللَّه، محمّد رسول اللَّه حتّى أكون شفيعاً.
اى اباسفيان ! تو بگو : «لا اله الا اللَّه، محمّد رسول اللَّه» تا من شفيع تو گردم .
وقتى اميرمؤمنان على عليه السلام اين منظره را ديد فرمود :
الحمد للَّه الّذي جعل في آل محمّد من ذرّيّة محمّد المصطفى صلى الله عليه وآله وسلم نظير يحيى بن زكريّا « وَآتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً » (1) .
حمد و سپاس مخصوص خدايى است كه در آل محمّد عليهم السلام ذريّه اى از محمد مصطفى صلى الله عليه وآله وسلم قرار داد كه نظير يحيى بن زكريا عليه السلام است (كه خداوند در مورد او مى فرمايد): «و ما فرمان (نبوّت) را در كودكى به او داديم» .(2)
1) سوره مريم : آيه 12 .
2) المناقب : 6/4 ، بحار الأنوار : 326/43 ح 6 .
منبع: قطره اي از درياي فضائل اهل بيت عليهم السلام ج 2 ص 454 ح 4