(16)
جنايات معاويه
زبير بن بكار در كتاب «الموفقيّات» مطلبى را از حسن بصرى نقل مى كند كه آنرا همه كسانى كه به نقل از اخبار و سيره معروفند نقل كرده اند و آن اين است كه حسن بصرى مى گفته است:
چهار خصلت در معاويه است كه اگر فقط يكى از آنها در او مى بود مايه بدبختى بود: شورش او بر اين امّت به همراهى سفلگان و فرومايگان كه سرانجام هم حكومت آنان را بدون هيچگونه رايزنى از چنگ ايشان درربود و حال آنكه ميان مردم بقيّه اصحاب و مردم بافضيلت وجود داشتند. ديگر اينكه پس از خود، پسرش يزيد را به جانشينى خويش گماشت، مرد باده گسار شرابخوارى را كه جامه ابريشم مى پوشيد و طنبور مى زد. و اينكه زياد را به برادرى خود خواند و حال آنكه پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم فرموده اند: «فرزند از بستر است و زناكار را سنگ است». و ديگر كشتن او حجر بن عدى و يارانش را؛ واى بر معاويه از حجر و ياران حجر(1278).(1279)
1278) در اين مورد به نهاية الارب: 103/7 نيز مراجعه فرماييد.
1279) جلوه تاريخ در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد: 375/1.
منبع: معاویه ج ... ص ...