لطف امام رضا علیه السلام به خدّام حرم
و وظیفۀ آنان
امام رئوف حضرت امام رضا علیه السلام در آخرین لحظات عمر که در سوز زهر مى سوختند تمام کارگران و افراد را فراخواندند و در سر سفره با آنان نشستند که همگى طعام بخورند.
آن حضرت در حیات خود با خدمتگزاران خود اینگونه مهربان بوده اند و الآن نیز همانگونه اند. این وظیفه خدّام امام رئوف حضرت امام رضا علیه السلام است که با آگاهى از این نکته رأفت و مهربانى که آن حضرت به آنها دارند، با پذیرایى و خدمتگزارى به زوّار آن حضرت جبران کنند.
گرفتار تندى و خشونت که از اخلاق امام رضا علیه السلام نبوده است نشوند و با نرمى و آرامش زوّار را پذیرایى و راهنمایى نمایند، آنان باید بدانند در چه بارگاهى قدم گذارده اند. نسبت به مقام امام رضا علیه السلام معرفت و آشنایى پیدا کنند و بدانند هر جایگاه حرم در طول صدها سال قدمگاه حضرت صاحب الزمان ارواحنا فداه است.
خدّام امام رضا علیه السلام باید بدانند در میان زوّار آن حضرت، امام زمان ارواحنا فداه، اولیاء الهى که مورد توجّه خاصّ خداوند مى باشند هستند.
علاوه بر این امام رضا علیه السلام به همه زوّار خود با رأفت و مهربانى مى نگرند، حتّى گناهکاران را مى پذیرند و شرمسارى و توبه آنان را قبول مى نمایند.
خدّام امام رضا علیه السلام باید از صبر و بردبارى، حوصله و خویشتندارى برخوردار باشند و بدانند زوّار آن حضرت، میهمانان آن بزرگوارند و با آنان آنگونه که امام رضا علیه السلام مى پسندند رفتار نمایند.
خدّام امام رضا علیه السلام باید بدانند کسانى را که آن حضرت به مقام خدمتگزارى قبول داشته باشند یاوران خود مى دانند، به آنان نگاهى پرفروغ تر دارند، همان گونه که از آنان انتظار بیشترى دارند.
خدّام و زوّار امام رضا علیه السلام نه تنها در حرم باید مواظب افکار و رفتار خود باشند، بلکه باید قبل از تشرّف به خدمت آن حضرت اگر خلافى انجام داده اند توبه کنند.
خدّام امام رضا علیه السلام باید توجّه داشته باشند که مردم از تمام نقاط جهان با آداب و فرهنگ هاى گوناگون به زیارت آن حضرت مى شتابند، بدیهى است در میان آنان کسانى هستند که نیاز به راهنمایى دارند و تندى و خشنونت با آنان اثر منفى دارد.
نباید با زوّار آن حضرت به گونه اى رفتار کنند که از آمدن به زیارت با خاطرهاى دلگیر کننده به وطن بازگردند؛ زیرا آنان به خدّام امام رضا علیه السلام با دیده احترام مى نگرند و در نتیجه توقّع بهترى از آنان دارند.
منبع: صحیفۀ رضویّه ص 93








