نتیجۀ ادّعای امامت و مهدویّت

«ائمّه علیهم السلام منصوبند از جانب خدا و رسول و واجب العصمه و مفترض الطاعه‌اند، پس هر که دفع ایشان از مراتب و منازلی که خدای تعالی برای ایشان مقرّر داشته نماید و خود به جای ایشان به حیله یا به غلبه قرار گیرد کافر است، و هر که اعانت او کند نیز کافر است به اجماع امامیّه، و بنابر آنکه دفع امامت مثل دفع نبوّت باشد و دافع نبوّت لا محاله کافر است، پس دافع امامت نیز کافر است.

بیانش مطلب این است که همچنان که شریعت محتاج است به نبی در حدوث و ابتداءً، همچنین محتاج است به امام در حفظ و بقاء. و عقل میان این دو فرق نمی گذارد، و وجوب هر دو به دلائل عقلی و نقلی ثابت است. و مؤیّد این است حدیث: «مَنْ مَاتَ وَلَمْ یعْرِف إمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ میتَةً جاهِلیة» که مخالف و موافق متّفقتد در صحّت آن. و همچنین حدیث: «حَربُک یا عَلی حَرْبی وَسِلْمُک سِلْمی» و شک نیست که میته جاهلیّه میته کفر است و همچنین حرب نبی کفر است. پس هرگاه جاهل به امام کافر باشد به مقتضای حدیث اوّل، جاحد و محارب امام و دافع او را از منزلت امامت به طریق اولی کافر باشد.

از آنچه گفتیم ثابت شد که امامت اصلی است از اصول دین مثل نبوّت. پس خلفای ثلاثه متقدّمه بر امیرالمؤمنین علیه السلام و خامس منازع و سائر منازعین و همچنین جمیع خلفای بنی امیّه و بنی العبّاس و جماعتی که اعوان و انصار ایشان بوده‌اند در امر خلافت همه مقطوع الکفرند بلاشبهه، و واجب است برائت و لعن بر ایشان چنانکه واجب است برائت و لعن بر مثل ابی جهل و عتبه و شیبه از مشرکان قریش که محاربه با حضرت رسول خدا کردند»(1)

با بیانی که نقل کردیم امامت از اصول دین است و همانگونه که ادّعای خدایی کفر است ، ادّعای نبوّت و امامت نیز کفر است .

مدّعی خدایی یا نبوّت یا امامت کافر است، بنابراین کسی که ادّعای مهدویّت کند کافر است.

--------------------------------------------------------------

(1) سرمایه ایمان : 154.