جریان یك نفر یهودى که خدمت
پیامبر اكرم صلّی الله علیه وآله وسلّم رسید
شيخ صدوق قدس سره در كتاب «امالى» از حضرت صادق عليه السلام نقل كرده است كه فرمود:
یك نفر یهودى خدمت پیامبر اكرم صلّى الله علیه وآله وسلّم رسید و در مقابل آن حضرت كه قرار گرفت خیره خیره به ایشان نگاه كرد، رسول خدا صلّى الله علیه وآله وسلم به او فرمود: اى یهودى، چه كارى با من دارى و حاجت تو چیست؟
عرض كرد:
مى خواهم سئوال كنم آیا تو برتر هستى یا موسى بن عمران كه خدا با او تكلّم كرده و تورات را بر او نازل نمود و عصا به او مرحمت كرد، و دریا را برایش شكافت، و دستور داد ابرها بر او سایه افكنند؟
پیغمبر اكرم صلّى الله علیه وآله وسلم فرمود: شایسته نیست كسى از خودش تعریف كند ولى در جواب تو مى گویم:
حضرت آدم وقتى آن خطا را مرتكب شد، براى توبه كردن چنین گفت: «اللهمّ إنّی أسألك بحقّ محمّد وآل محمّد لمّا غفرت لی ».
خداوندا ! از تو مى خواهم كه به حقّ محمّد و آل محمّد گناه مرا بیامرزى، و خدا او را آمرزید.
وقتى حضرت نوح علیه السلام در میان كشتى از غرق شدن ترسید گفت: «اللهمّ إنّی أسألك بحقّ محمّد وآل محمّد لمّا أنجیتنی من الغرق»، خداوندا ! از تو درخواست مى كنم به حقّ محمّد وآل محمّد كه مرا از غرق شدن نجات دهى، و خداوند او را نجات داد.
وقتى حضرت ابراهیم علیه السلام به طرف آتش رها شد گفت: «اللهمّ إنّی أسألك بحقّ محمّد وآل محمّد لمّا أنجیتنی منها»، خداوندا ! از تو درخواست مى كنم حقّ محمّد و آل محمّد كه مرا از این آتش نجات بخشى، و خداوند آتش را بر او سرد و بى آزار قرار داد.
حضرت موسى علیه السلام وقتى عصا را رها كرد و در وجود خود ترسى احساس نمود گفت: «اللهمّ إنّی أسألك بحقّ محمّد وآل محمّد لمّا أمنتنی» خداوندا ! از تو درخواست مى كنم به حقّ محمّد وآل محمّد كه مرا ایمن گردانى و از وحشت رها سازى.
خداوند تبارك و تعالى فرمود: «لاتَخَفْ إنَّكَ أنْتَ الأعْلى»(1) «نترس زیرا تو برتر هستى».
اى یهودى ! اگر موسى مرا درك كند و بیابد سپس به من و نبوّت من ایمان نیاورد، هرگز ایمانش براى او نفعى ندارد و از نبوّتش سودى نمى برد.
یا یهودی؛ ومن ذرّیتی المهدی علیه السلام إذا خرج نزل عیسى بن مریم لنصرته فقدّمه وصلّى خلفه.
اى یهودى ! مهدى از ذریه و نسل من است كه وقت ظهورش عیسى بن مریم از آسمان براى یارى او حاضر مى شود و هنگام نماز او را مقدّم مى دارد و به او اقتدا مى كند.
و اگر موسى در این زمان زنده بود چارهاى جز متابعت و پیروى از من نداشت.(2)
--------------------------------------------------------------------
(1) سورۀ طه، آيۀ 68.
(2) امالى صدوق: 287 ح 4 مجلس 39، الإحتجاج: 54/1، بحار الأنوار: 366/16 ح 72 و 319/26 ح 1، جامع الأخبار: 9، تأويل الآيات: 49/1 ح 23. و جمله اخير در «الإحتجاج» و «بحار الأنوار» نيست.
منبع: قطره ای از دریای فضائل اهل بیت علیهم السلام جلد 1 ص 101.