لطف عجیب امام رضا علیه السلام
به یک کودک
آن زمان که پرواز مستقیم از اصفهان به مشهد نبود، یکى از محترمین اصفهان با هواپیما به تهران مىآمد که از آنجا به مشهد مشرّف شود.در هواپیما پیرمردى بود پیوسته مراقب ایشان و خانوادهاش، تا به فرودگاه رسیدند و در یک تاکسى سوار شدند. ایشان به راننده مى گوید: ما رابه محلّ مناسبى ببر امشب بمانیم؛ چون فردا صبح عازم مشهد هستیم.
آن پیرمرد اصرار مىکند که منزل ما تشریف بیاورید. ایشان نمى پذیرند. پیرمرد اصرار مىکند تا آنکه مى گوید: اگر نیایید شکایتتان را به مادرتان حضرت زهراعلیها السلام مى نمایم؛ چون ایشان از سادات علما بودند.
با گفتن این جمله قبول نموده و به منزل آن پیرمرد که در شمیران بوده، مى روند. منزلى بسیار باشکوه و مفصّل، ساختمانى مجلّل، پذیرایى بسیار محترمانه از ایشان به عمل مى آورد که بسیار موجب شگفتى و تعجّب مى گردد تا سرانجام در مقام سئوال برمى آید که این همهلطف و محبّت چه سببى دارد.
پیرمرد مى گوید: من جریانى دارم که شنیدنى است. من بچّه دهات ورامین هستم. در چهار سالگى پدرم را از دست دادم و مادرم پس ازمدّتى عروس شد و من به خانه شوهر مادر منتقل شدم. چند سالى گذشت تا به سنّ نه سالگى رسیدم. یک روز شوهر مادرم پشت کلّه من زد که: تا کى مزاحم ما هستى؟! برو پى کارت. من هم با ناراحتى از خانه بیرون آمدم و به طرف جادّه راه افتادم. حیران و سرگردان. نمىدانم کجا بروم. جایى را بلد نیستم. در همین حال یک مرتبه یادم آمد مادرم همیشه بعد از نمازها که سلام می داد رو به طرف شرق مى کرد و به حضرت رضا علیه السلام عرض سلام مى نمود و مىگفت: السّلام علیک یا غریب الغرباء. من هم در آن سنّ و سال و در آن تحیر و حال رو به طرف خراسان نمودم و عرضه داشتم: السّلام علیک یا غریب الغرباء.
خدا مى داند که چه حالى داشتم و چگونه این سلام را دادم. مقدارى آمدم. سرم پایین بود. یک مرتبه دیدم ماشینى کنار من ترمز کرد، بهمن گفت: کجا مى روى؟ گفتم: تهران. گفت: بیا سوار شو. مقدارى که آمدیم گفت: کجاى تهران مى روى؟ ماندم چه بگویم. جایى ندارم،کسى را نمى شناسم. سکوتم طول کشید.
گفت: چرا حرف نمى زنى؟ شروع کردم گریه کردن و جریان را براى او نقل کردم. ناگهان ماشین را کنار کشید و خاموش کرد و سرش راروى فرمان گذارد. مدّتى زارزار گریه کرد. من هم متحیر. گریهاش که تمام شد سرش را بلند کرد گفت: من در خانه ام خواب بودم. حضرت رضا علیه السلام را در خواب دیدم فرمودند: ما در فلان جا مهمانى داریم، برو از او پذیرایى کن. لذا برخاستم و به این سمت آمدم. حالا که فهمیدم توهمان همانى هستى که حضرت فرموده اند از خوشحالى شروع به گریه نمودم.
او مرا با خود به خانه اش برد. روزها با او در حجره اش مىرفتم و مانند یک پدر مهربان با من رفتار مى کرد. من نزد او بودم. روزها در حجره تجارتى و شبها هم مسکنم در منزل او بود، تا ده سال گذشت. کاملاً نزد او مانند یک پسر بودم و هیچ احساس یتیمى و آوارگى نمى کردم، تاسنّ من به نوزده سالگى رسید. روزى به من گفت: برو اصلاح و حمّام. رفتم اصلاح و حمام. وقتى برگشتم دیدم یک دست لباس نو کامل براى من تهیه کرده. آنها را به من داد پوشیدم و مرا با خود به اندرون منزلش برد. دخترى را به من نشان داد. گفت: این دختر من است. مایل هستى او را به عقد تو درآورم؟ عرق از سر و روى من ریخت. غرق در خجلت و حیرت بودم. گفتم: من بچّه یتیمى بودم و شاگرد شما هستم.چیزى ندارم. چگونه داماد شما شوم؟
گفت: به این کارها کارى نداشته باش. مایل هستى؟
گفتم: هر طور صلاح مى دانید.
گفت: این دختر من خانم توست - که هنوز هم باهم در کمال صفا و صمیمیت زندگى مى کنیم - دخترش را براى من عقد کرد. مجلس مناسبى گرفت و منزلى هم براى من خرید و ثلث ثروتش را هم به من بخشید.
گفت: تا اینجا به امر حضرت رضاعلیه السلام من مأمور بودم از تو پذیرایى کنم. از این به بعد این تو و این همسر و این خانه و زندگى و سرمایه و کار.
من هم در سایه حسن سابقه اى که در بازار داشتم مشغول کار شدم و روز به روز وضعم بهتر مى شد و معتمد بازاریان بودم.
چند سال قبل که زلزله گناباد پیش آمد من از طرف تجّار تهران به گناباد رفتم و مدّتى در آنجا ماندم. به کارها رسیدگى مى کردم و به ساختن منزل براى زلزله زدگان مشغول بودم. روزى شلنگ آب دستم بود روى آهک ها گرفته بودم که ناگهان یک تکه آهن ترکید و به چشم من اصابت کرد. مرا به بیمارستان مشهد منتقل نمودند. گفتند: چشم بینائى اش را از دست داده و اینجا قابل معالجه نیست مگر خارج از کشور علاج پذیرد.
وقتى خواستند مرا از بیمارستان به تهران ببرند که از آنجا به خارج از کشور منتقل شوم، گفتم: مرا ببرید حرم تا از آنجا بروم. به حرم مطهّر حضرت رضا علیه السلام مشرّف شدم و دستم را با چشم نابینا به ضریح مبارک حضرت گرفتم و عرض کردم: آقا، مپسندید برگردم تهران بگویند: براى خدمت رفتى چشمت را از دست دادى، حالا باید بروى خارج چشمت را بگیرى. آقا، شما که همه زندگى و دار و ندار و اعتبارو آبروى من مرهون لطف و عنایت شماست، مرحمت کنید چشمم را شفا بخشید.
همینطور که با حضرت رضا علیه السلام حرف مىزدم و درددل مى کردم و حالى داشتم، یک مرتبه دیدم چشمم روشن شد و همه جا را با همان چشم معیوب و آسیب دیده مى بینم. به بیمارستان برگشتم. معاینه کردند. گفتند: چشم کاملاً سالم است و هیچ احتیاج به معالجه ندارد.پروندهام هم در بیمارستان حضرت رضا علیه السلام موجود است. لذا همه ساله به زیارت و عتبه بوسى حضرت رضاعلیه السلام مشرّف مى شوم و به عنوان تشکر از الطاف و عنایاتى که امام هشتم علیه السلام نسبت به من نموده اند سعى مى کنم هر کس مانند شما زائر حضرت رضا علیه السلام باشد در مقام خدمتبه او برآیم و چون دانستم شما عازم زیارت حضرت هستید خواستم خدمتى کرده باشم(1).
این جریان را که ایشان نقل مىکردند نوع بچّهها آرام آرام گریه مىکردند و هر کدام براى خود حال و هوایى داشتند؛ حتّى بعضى از آنها سربه دیوار گذارده و رو به حرم مطهّر نموده و با امام هشتمعلیه السلام درددل مىکردند. راستى گویا رأفت و لطف و مرحمت و عنایت حضرت را بهچشم خود مىدیدند.
آرى؛ دوران بسیار خوبى است روزگار نوجوانى؛ اگر از آن حسن استفاده شود و پدران و مادران و مربّیان بتوانند عواطف و احساسات پاکآنان را در این دوران در طریق صحیح و راه درست به کار گیرند.(2)
------------------------------------------------------------------
1) ماسمعت، جزوه دست نوشته مؤلّف.
2) جامعه در حرم: 606 .