سخنرانی یکی از بزرگترین افراد آنان

يكى از بزرگان آنان در يك سخنرانى بسيار مهمّ اين حقيقت را بيان كرده است و همۀ پيروان و طرفداران خود را از آن آگاه نموده است. اكنون قسمتى از سخنان او را براى شما نقل مى‌كنيم، تا بدانيد آن‌ها نه تنها به وجود حضرت مهدى عجّل الله تعالى فرجه معتقدند؛ بلكه به حكومت عظيم و مقتدر آن حضرت نيز اعتقاد دارند:

«انسان ها، به دليل جهالت و نادانى و همين طور هم مخالفتشان با داشتن يك زندگى پاك و اصيل، مانع تابش نور الهى بودند. به همين خاطر، تعدادى رسولان پيشگو، تعدادى پيام آورنده، با كمك كلام و گفتارشان به جمع بشريت فرستاده شدند تا حقايق را بازگو كنند. تمام اين اشخاص، همه يك پيام را اعلام كردند: اين كه خداوند عالم، ناجى بزرگى را براى نجات بشريّت خواهد فرستاد. اين ناجى دوباره در بين مردم و براساس، فرايافت ها و عقايد و موازين بشرى به زندگى در روى زمين خواهد پرداخت و در دوره‌اى مشخص كه با پيشگويى هاى متنوع خبر آن داده شده است، ظهور خواهد كرد. اين «جارچيان» آسمانى، مشاهده كردند كه براى جلب توجه انسانها براى ظهور اين مهدى و اين ناجى، لازم است كه تاريخ ظهورش، اعلام شود و مردم را در مورد شيوه اى كه او از آن استفاده خواهد كرد تا ظهور كند تعليم دهند و از هدف اصلى اين ناجى سخن بگويند، زيرا بشريت چنان غرق خدايان غير واقعى و بت هاى سنگى شده بود كه در خطر مرگ روحانى و معنوى بسيار نزديكى قرار گرفته و كاملا از صراط مستقيم، منحرف شده بود. اين پيام آوران اعلام كردند كه بشريت بايد از نوعى زندگى مقدّس تبعيت كند تا هرگز در آن به سرگردانى و جهالت و گمراهى سابق نيفتند. گفتند كه لازم است اراده و صلح و نيتى خير بر روى زمين حكمفرما باشد. آنها گفتند كه از ازل، و پيش از آغاز خلقت، اين وضعيت وجود داشت و هنوز هم دارد و اين كه تنها با آمدن مهدى علیه السلام است كه ميراث واقعى انسان‌ها، بر آنان آشكار خواهد شد. بنابراين حضرت مهدى علیه السلام از ازل وجود داشته است .

بنابراين گردهم‌آيى فعلى ما، فقط در جهت تحكّم بخشيدن به آرمان مطلوب و اين آرزوى بزرگ بشريّت، براى ملاقات هرچه زودتر با حضرت مهدى علیه السلام است».⁽¹⁾

هر چند برخى مطالب ذكر شده با عقايد ما سازگار نيست ولى به اين نكته توجّه داشته باشيم كه خداوند كريم در قرآن مى‌فرمايد :

(وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ)⁽²⁾.

«و همانا ما پس از تورات در زبور نوشتيم كه: زمين را بندگان شايسته ما به ميراث مى‌برند».

----------------------------------------------------------------------

(1) معبد سكوت : 658.

(2) سورۀ انبياء، آيۀ 105.