ماجرای غدیر و آیۀ غار

بردن رسول خدا صلّی الله علیه وآله ابوبکر را به غار، به این صورت نبوده است که در پی او فرستاده باشند و او را همراه خود برده باشند، بلکه چون با او در راه برخورد کردند او را همراه خود بردند.

همراه نمودن رسول خدا صلّی الله علیه وآله ابوبکر را با خود، چند احتمال دارد که هر یک مخالف دیگری است.

1. احتمال اوّل این است که او را دوست خود و یار و یاور خود می دانستند و به خاطر اینکه آن حضرت تنها نباشند ابوبکر را با خود به غار بردند. این احتمال در صورتی درست است که رسول خدا صلّی الله علیه وآله قبل از حرکت به سوی غار، ابوبکر را مطّلع می کردند و او را با خود می بردند.

2. احتمال دوّم این است که رسول خدا صلّی الله علیه وآله به ابوبکر هیچ اعتمادی نداشتند و چون امکان داشت، ابوبکر از دیدن رسول خدا صلّی الله علیه وآله در راه غار به دشمنان خبر دهد او را با خود بردند تا جایگاه آن حضرت برای کفّار فاش نشود و از اینکه رسول خدا صلّی الله علیه وآله در کجا هستند، آگاه نشوند. چون در برابر احتمال اوّل، احتمال دوّم وجود دارد هیچگاه نمی توان به احتمال اوّل استدلال نموده و آن را فضیلتی برای ابوبکر دانست؛ زیرا در برابر این احتمال، احتمال دوّم وجود دارد که نه تنها فضیلتی برای ابوبکر نیست، بلکه دلالت بر خیانت او و عدم اعتماد رسول خدا صلّی الله علیه وآله به او می باشد.

علاوه بر این که ممکن است کسی که همراه رسول خدا صلّی الله علیه وآله بوده ابوبکره بود نه ابوبکر! و بر فرض کسی که همراه آن حضرت بوده است ابوبکر بوده است آیا همراه بودن در تنهایی با تمام ترس و وحشتش یا همراه بودن حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام با رسول خدا صلّی الله علیه وآله با حضور صد و بیست هزار نفر!