در سقیفه مشورتی وجود نداشته

و بر فرض وجود آن بیهوده بوده است

برخی از علمای سنّی گفته اند تشکیل سقیفه برای مشورت در انتخاب نمودن فردی به عنوان خلیفۀ رسول الله صلّی الله علیه وآله بوده است. بدیهی است که اگر تشکیل سقیفه به این منظور بوده و قصد آنان بر این بوده است که کسی را به عنوان خلیفه تعیین کنند که بتواند جانشین رسول الله صلّی الله علیه وآله باشد و به اهداف آن حضرت عمل کند، اگر غرض آنان این بوده است، باید در این باره بگوییم که با رجوع به قرآن کریم هیچگونه جایی برای مشورت وجود نداشته است و قرآن کریم بدون مشورت افراد، شخصی را که بتواند همچون رسول خدا صلّی الله علیه وآله عمل کند و جانشین او باشد، تعیین کرده است؛ زیرا با توجّه به آیۀ شریفۀ «وأنفسنا وأنفسکم» هیچکس صلاحیّت جانشینی رسول خدا صلّی الله علیه وآله را غیر از حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام نداشته است؛ زیرا علمای شیعه و سنّی گفته اند که مقصود از أنفسنا حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام است که نفس رسول خدا صلّی الله علیه وآله هستند، و هیچ یک از اصحاب رسول خدا صلّی الله علیه وآله چنین خصوصیّتی را نداشته است که نفس پیامبر خدا صلّی الله علیه وآله باشد.

بنابراین چون هیچکس نفس رسول خدا صلّی الله علیه وآله جز حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام نبوده، نمی تواند به معنای صحیح و کامل خلافت، جانشین آن حضرت باشد. و تنها کسی که می توانسته است اهداف رسول خدا صلّی الله علیه وآله را عملی سازد، حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام بوده است. و دیگران چون در رتبۀ نفس رسول الله صلّی الله علیه وآله نبودند، نه با تمام اهداف آن حضرت آشنا بودند و نه قدرت انجام دادن آن را داشته اند. بنابراین طبق این آیۀ شریفه برای مشورت در تعیین خلیفه جایگاهی باقی نمی ماند و اصل شورای سقیفه باطل است.