در مجلّهٔ ماهنامهٔ موعود شمارهٔ 109 نمازی از کتاب «صحيفهٔ مهديه» به عنوان نماز گشايش و فرج از امام عصر ارواحنا فداه، بدين صورت نقل شده است:
نماز گشایش و فرَج از امام عصر ارواحنا فداه
چه خوب شد كه ابوجعفر كليددار، تقاضای مرا پذيرفت و درهای روضه را بست. اينجا ـ حرم موسی بن جعفر (علیه السلام) ـ خلوت و سكوتش رنگی ديگر دارد.
رنگ نزديكی و صميميت!
انگار باد و باران هم نياز مرا به اين نزديكی می دانند...
بيرون، آن قدر هوا سرد است كه كسی نمی تواند از كوچه و صحن اطراف حرم بگذرد؛ و اين بهترين فرصت است برای من كه در اين تنهايی و وصل، دست به دعا بردارم و پروردگارم را بخوانم...
خداي من! سخت پريشان و درماندهام...
تو می دانی دَين من به ابومنصور، آنچنان است كه نمی توانم از عهدهاش برآيم، او در طلب من است و من از او گريزان.
پروردگارا! هراسانم، مرا پناه ده... آبرويم را حفظ نما... ای غنی ترين! نيازمنديم را درياب...
اي بزرگترين! پستی ام را در برابر بندهات مخواه...
صدای پای كه می آيد؟! مگر ابوجعفر درها را قفل نكرده؟!
... چه آواز خوشی دارد اين جوان ـ كه نمی دانم از كجا وارد روضه شده است!
سبحان الله، تاكنون زيبارويی، اين چنين نديده بودم!
جامة سپيدش چشمنواز است و عمامه و ردايش برازندۀ وی!
عجيب است!
او بر يك يك انبيای اولوالعزم سلام داد، امامان پاك را درود فرستاد، امّا...
پس چرا نامی از حجّت خدا نبرد؟
يا فراموش كرده يا ايشان را نمی شناسد.
خوشا به معرفت او، چه نمازی می خواند!
به سوی قبر امام محمّد تقی (علیه السلام) می رود، بايد به دنبالش بروم...
ايشان را نيز همانگونه زيارت كرد و دعا خواند و نماز به جای آورد...
دلم می لرزد... او كيست؟
فرمود: اى اباالحسين پسر ابی العلا! چرا تو دعاى فرج را نمى خوانى؟
گفتم: چگونه است ای سرور من؟
فرمود: دو ركعت نماز بگذار و بعد از آن بگو:
يا مَنْ أَظْهَرَ الْجَميلَ وَسَتَرَ الْقَبيحَ، يا مَنْ لَمْ يُؤاخِذْ بِالْجَريرَةِ وَلَمْ يَهْتِكِ السِّتْرَ، ياعَظيمَ الْمَنِّ، يا كَريمَ الصَّفْحِ، يا مُبْتَدِئَ النِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقاقِها، يا حَسَنَ التَّجاوُزِ، یا واسِعَ الْمَغْفِرَةِ، يا باسِطَ الْيَدَيْنِ بِالرَّحْمَةِ، يا مُنْتَهى كُلِّ نَجْوى، وَيا غايَةَ كُلّشَكْوى، وَيا عَوْنَ كُلِّ مُسْتَعينٍ، يا مُبْتَدِئاً بِالنِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقاقِها، (يا رَبَّاهُ) « ده مرتبه» (يا سَيِّداهُ) «ده مرتبه» (يا مَوْلاهُ) ده مرتبه، (يا غايَتاهُ) ده مرتبه، (يا مُنْتَهى رَغْبَتاهُ) ده مرتبه.
أَسْأَلُكَ بِحَقِّ هذِهِ الْأَسْماءِ، وَبِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَّاهِرينَ عَلَيْهِمُ السَّلامُ إِلّا ماكَشَفْتَ كَرْبي، وَنَفَّسْتَ هَمّي، وَفَرَّجْتَ عَنّي، وَأَصْلَحْتَ حالي.
پس از آن هر چه مى خواهى دعا مى كنى، آنگاه گونه راست خود را بر زمين مى گذارى و در سجده صد مرتبه مى گويى:
يا مُحَمَّدُ يا عَلِيُّ، يا عَلِيُّ يا مُحَمَّدُ، إِكْفِياني فَإِنَّكُما كافِياني، وَانْصُراني فَإِنَّكُما ناصِراني.
بعد گونه چپ را بر زمين مى گذارى و صد مرتبه مى گويى: (أَدْرِكْني) و يا زياد تكرار مى كنى، و بعد مى گويى: (اَلْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ) و اين ذكر را به قدر يك نفس تكرار مى كنى، آنگاه سر از سجده بر مى دارى، كه خداوند از كرم خود حاجت تو را بر مى آورد، إن شاء الله.
منابع: مجلهٔ ماهنامهٔ موعود ، شمارهٔ 109از کتاب «صحیفه مهدیه : 127»
-----------------------------------------------------اين نماز به طور مفصل همراه با حکايات آن، در بخش اول (نمازها) کتاب «صحيفهٔ مهديه»
تحت عنوان «نماز و دعای فرَج برای رفع مشکلات مهم» آمده است.
برای مطالعه و دانلود کتاب «صحيفهٔ مهديه» در بخش کتابخانه پايگاه