غفلت از امام زمان ارواحنا فداه
مردم نوعاً از امام زمان ارواحنا فداه غافلند یعنی در حدّی که در فکر آن بزرگوار و توجّه به آن حضرت داشته باشند، نیستند و در نتیجه از عنایات خاصّۀ آن بزرگوار که اختصاص به متوجّهین به مقام حضرتش دارد محروم می باشند.
ما با زندگی بی روح و بی معنویت خو گرفته و معتاد شده ایم و کسانی که باید جامعه را از این غفلت نجات داده و به سوی معنویت و ارتباط با آل الله بسیج نمایند متأسّفانه به آن صورت که باید، انجام وظیفه ننموده اند.
افرادی هم که توانسته اند تا حدّی در اندیشۀ اهل البیت علیهم السلام بوده و در سر هوای آنان را بپرورانند معمولاً راه را به پایان نبرده و به سر منزل مقصود نرسیده اند.
زیرا که موانع از اهمیّت بیشتری برخوردارند و اهمّ موانع راه، نفس است.
نفس علاوه بر آنکه همیشه انسان را به اعمال زشت و ناشایست تحریک می کند از نیروی مؤثّری نیز برخوردار است که در راه معنوی انسان ها سدّی بزرگ و مانعی عظیم بشمار می آید، و آن نیروی مؤثّر عبارت است از اعتیاد نفس.
نفس افراد جامعه با خو گرفتن به یک زندگی بی روح و فاقد معنویّت پرورش یافته و به آن عادت گرفته است. اعتیاد جامعۀ ما به این گونه زندگی، سلطۀ عظیمی بر ما داشته و دارد در واقع اعتیاد تسلّط عجیبی و اثر زیادی بر ما دارد که ما را از بسیج شدن به سوی عالم معنی مانع می شود.
حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام می فرمایند: «للعادة علی کلّ انسان سلطان» «برای عادت بر هر انسانی سلطنتی است» وقتی که نفس انسان عادت گرفت به مسئله ای، این اعتیاد بر او مسلّط شده و از گرایش به سوی غیر آن دو را باز می دارد.
همین مسئلۀ اعتیاد به وضع کنونی است که نه تنها ما را از مسائل عظیم معنوی دور ساخته است بلکه از درک وضع ناهنجار خود در غفلت هستیم زیرا اگر از وضع فعلی خود رنج می بردیم و از محرومیّت خود از نعمت های بزرگ روحی می سوختیم سرانجام به مقصود می رسیدیم.
از حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام نقل شده که فرمودند:
«لمن تسکن حرفة الحرمان حتّی یتحقّق الوجدان»
«آتش محرومیّت خاموش نمی شد تا آنچه را که انسان از او محروم است به دست آورد.»
اکنون جامعۀ بشریّت از نعمت های بزرگ معنوی محروم است ولی به محرومیّت خود توجّهی ندارد از این رو سوزی ندارد اگر کسی از وضع خود واقعاً ناراحت باشد و از محرومیّت خویش بسوزد سرانجام به مقصود خود دست خواهد یافت همانطور که حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در این گفتار فرمودند: سوختن از حرمان، وجدان انسان را محقّق ساخته و انسان را به کعبۀ آمال می رساند.