امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف
و تسخیر جهان با استفاده از امور غیر مادّی
ابو جعفر، محمّد بن جریر طبری در کتاب «دلائل الإمامه» با سندهای مفصّلی از امام صادق علیه السلام نقل میکند که حضرتش میفرماید:
کأنّی بالقائم علیه السلام علی ظهر النجف ، لبس درع رسول الله صلّی الله علیه وآله تتقلّص علیه ، ثمّ ینتفض بها فتستدیر علیه ، ثمّ یغشّی بثوب استبرق، ثمّ یرکب فرساً له أبلق بین عینیه شمراخ ینتفض به حتّی لا یبقی أهل له إلّا أتاهم بین ذلک الشمراخ حتّی تکون آیة له .
گویی من حضرت قائم علیه السلام را در بلندی نجف میبینم که زره رسول خدا صلّی الله علیه وآله را پوشیده و آن را بر تن خود حرکت میدهد، آنگاه با لباس حریری خود را میپوشاند، و بر اسبی ابلق و خاکستری ـ که میان دو چشمانش سفید است و نوری از آن میدرخشد ـ سوار میشود و خود را حرکت میدهد و همه مردم دنیا این نور را میبینند و برای آنان نشانه و علامتی میشود.
آنگاه پرچم رسول خدا صلّی الله علیه وآله را ـ پرچمی که همیشه پیروزاست و دستهاش از پایههای عرش الهی است و سیرش از یاری خداست ـ به اهتزاز درمیآورد، آن پرچم بر چیزی فرود نمیآید، جز آنکه آن را نابود میکند.
عرض کردم: آیا این پرچم در جایی پنهان شده بود، یا برای حضرت میآورند؟ فرمود:
بل یأتی بها جبرئیل علیه السلام، وإذا نشرها أضاء لها ما بین المشرق والمغرب ووضع الله یده علی رؤوس العباد، فلایبقی مؤمن إلّا صار قلبه أشدّ من زبر الحدید، واُعطی قوّة أربعین رجلاً، فلایبقی میت یومئذ إلّا دخلت علیه تلک الفرحة فی قبره ، حتّی یتزاورون فی قبورهم ، ویتباشرون بخروج القائم علیه السلام، فیهبط مع الرایة إلیه ثلاثة عشر ألف ملک وثلاثمائة وثلاثة عشر ملکاً.
بلکه، جبرئیل این پرچم را میآورد، وقتی آن را به اهتزاز درمیآورد نورش شرق و غرب جهان را روشن میکند، خداوند دست رحمتش را بر سر بندگان میگذارد، مؤمنی نمیماند مگر آن که قلبش سختتر از آهن میگردد و به هر مؤمنی نیروی چهل مرد داده میشود.
هیچ مردهای نمیماند جز آن که سرور و شادی آن روز، در قبرش داخل میشود، تا جایی که مردگان همدیگر را در قبورشان زیارت میکنند و قیام حضرت قائم علیه السلام را به همدیگر مژده میدهند. به همراه آن پرچم ، سیزده هزار و سیصد و سیزده فرشته (به یاری آن حضرت) فرود میآیند.
عرض کردم: آیا همه اینها فرشتهاند؟ فرمود:
آری، همه اینان منتظر قیام حضرت قائم علیه السلام هستند، آنان فرشتگانی هستند که به همراه حضرت نوح علیه السلام در کشتی بودند، فرشتگانی که با حضرت ابراهیم علیه السلام بودند در آن هنگام که آن حضرت را در آتش انداختند، فرشتگانی که با حضرت موسی علیه السلام بودند، هنگامی که دریا را برای بنی اسرائیل شکافت، فرشتگانی که با حضرت عیسی علیه السلام بودند، هنگامی که خداوند او را به سوی آسمان ها برد.
و هزار فرشتهای در رکاب پیامبر خدا صلّی الله علیه وآله همه آنها نشانههایی داشتند و هزار فرشتهای که پشت سر هم در یک نظم بودند و سیصد و سیزده فرشتهای که در جنگ بدر در رکاب پیامبر خدا صلّی الله علیه وآله بودند
و چهار هزار فرشتهای که در روز عاشورا فرود آمدند تا به همراه امام حسین علیه السلام جنگ کنند ولی اجازه داده نشد، و آنان باز گشتند تا اجازه بگیرند، وقتی فرود آمدند، امام حسین علیه السلام کشته شده بود، آنان با هیئتی ژولیده در کنار قبر آن حضرت هستند و تا روز قیامت گریه میکنند، و ما بین قبر آن حضرت تا آسمان ، محلّ آمد و شد فرشتگان است.[1]
--------------------------------------------------------------------------
[1] قطرهای از دریای فضائل اهل بیت علیهم السلام: 2 / 785 به نقل از دلائل الإمامة : 457 ح 41، بحار الأنوار: 52 / 328 ح 48. نظیر این روایت در «کامل الزیارات : 233 ح 5» نقل شده است .