جنگ و ستیز در آغاز ظهور

جنگ و ستیز و پیکار در صورتی پسندیده است که برای اصلاح جامعه راه دیگری جز آن وجود نداشته باشد، مانند جهاد با ناپاکانی که به هیچ روی نمی‌خواهند حق و حقیقت بر جهان حکومت کرده و بساط ظلم و جنایت از پهنۀ گیتی ریشه کن شود.

بدیهی است اینگونه کافران که به مقابله و جنگ بر می‌خیزند، با تیغ آبدار و شمشیر خونبار نابود شده و به سزای اعمال ننگین خود می ‌رسند؛ ولی افرادی که تا آغاز ظهور حق و حقیقت را نپذیرفته‌اند البته به خاطر عداوت با آن، بلکه چون حقیقت برای آنان واضح و روشن نگشته از پذیرش آن خودداری کرده‌اند، اولاً چه نیازی به جنگیدن با آنان وجود دارد، ثانیاً چه نتیجه‌ای از کشته شدن آنان به دست می‌آید. در صورتی که می‌توان آنها را بدون جنگ و خونریزی و با نشان دادن نور حق و حقیقت، به راه راست هدایت نمود.

حکومت جهانی حقّ خاندان وحی علیهم السلام است. آنان باید بر جهان حکمرانی و فرمانروایی نمایند و غاصبان حکومت باید دست از مقامی که شایسته آن نیستند، بردارند. و حقّ را به اهل حقّ بسپارند.