معاویه و آرزوی او در آخرین روزهای عمر

محمّد بن اسحاق و دیگر ناقلان اخبار گفته‌اند که: معاویه در آغاز مرضی که از آن وفات یافت ، به حمام رفت و چون لاغری تن خویش را بدید، از فنای خویش و مرگی که نصیب خلق است و در انتظار او نیز بود بگریست ، و به تمثیل شعری خواند بدین مضمون :

«می‌بینم که شب‌ها در ویران کردن من شتاب دارد. قسمتی از مرا برده و قسمتی را بجا گذاشته . طول و عرضم مرا بهم پیچیده ، و پس از مدّت‌ها که پیاده بودم، مرا نشانیده است».

وقتی مرگش در رسید، و بیماریش سختی گرفت ، و از علاج نومید شد، شعری به این مضمون گفت : ای کاش ؛ حتّی یک ساعت به حکومت نپرداخته بودم ، و در کار لذّت غافل و چشم بسته نبودم ، و مانند صاحب دو جامه ژنده (حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام) بودم که زندگی بخور و نمیری داشت تا مرگش فرارسید.^[1]

-------------------------------------------------------------

[1] . مروج الذهب : 2  / 52 .