اختلاف میان اهل بیت علیهم السلام

و خلفای اهل تسنّن

يكى از مطالبى كه سنّى‏ ها به گمان خود به آن استدلال نموده و مى‏ گويند ميان اهل بيت پيامبر عليهم السلام و خلفاء مخالفتى وجود نداشته و بنابر اين خاندان آن حضرت، آنان را به عنوان خلافت نپذيرفته‏ اند، اين است كه آنها مى‏ گويند حضرت‏ اميرالمؤمنين‏ عليه السلام برخى از فرزندان خود را به نام خلفاء نام گذارى نموده ‏اند و اين دليلى بر پذيرش و رضايت حضرت اميرالمؤمنين ‏عليه السلام از آنان مى‏ باشد.

اگر حضرت اميرالمؤمنين‏ عليه السلام از خلافت ابوبكر، عمر و عثمان ناراضى بودند فرزندان خود را به نام آنان نمى ‏گذاردند، بنابراين، اين گونه نامگذارى به معناى قبول داشتن آنها و وجود نداشتن اختلاف ميان آن حضرت و آن سه نفر مى‏ باشد!

در پاسخ به اين پندار مى ‏گوييم:  این پندار پاسخ های متعدّدی دارد که یکی از آن ها جواب نقضی است اگر نامگذارى بر فرزندان به اسم بعضى از افراد دليل بر وجود نداشتن اختلاف ميان آنها مى‏ باشد، نام نگذاردن فرزندان هم دليل بر وجود اختلاف و دشمنى ميان آنها مى ‏باشد بنابراين چون ابوبكر، عمر، عثمان و معاويه هيچكدام نام‏ فرزندانشان را به نام‏ هاى حسن و حسين و على و... نگذاردند دليل بر اين است كه اين نام ‏ها كه بسيار محبوب رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم بود، خوشايند آنها نبود، بگونه‏ اى كه حتّى هيچكدام از آنها حتّى يك نفر از فرزندان خود را به نام آنان نام گذارى نكرد. پس ‏اين گواه و دليل روشنى است كه ميان آنها و اهل بيت‏ عليهم السلام نه تنها دوستى و محبّت، نبوده، بلكه عداوت، مخالفت و ناراحتى ميان آنها وجود داشته است.

اين حقيقت در زمان معاويه كه دست پروردۀ ابوسفيان و حاكم شام از طرف عمر بود بسيار واضح ‏تر و آشكارتر مى ‏گردد؛ زيرا او نه تنها نام فرزندان خود را اسم اهل بيت ‏عليهم السلام نامگذارى نكرد، بله مردم عموماً در سراسر شام كه در تحت سيطرۀ او بود، با اين نام ‏ها آشنايى نداشتند تا چه رسد به اينكه آن نام مقدّس اهل بیت علیهم السلام را بر فرزندان خود بگذارند. و جاى تعجّب است كه بسيارى از مردم شام گمان مى‏ كردند كه پيغمبر اكرم ‏صلّى الله عليه وآله وسلّم خويشاوندان و نزديكانى جز معاويه و بستگان او نداشته است!

جريان متعدّدى كه علماى سنّى در كتاب‏ هاى خود نوشته ‏اند بر اين واقعيّت‏ ها دلالت دارد.

 

منبع: یادداشت های چاپ نشدۀ شخصی ص 134