تأثیر حالتِ انقطاع در تشرّفات

در نوع تشرّفات خصوصیّتی وجود دارد که آن باعث رسیدن به این نعمت بزرگ می‌شود و آن عبارت از این است که انسان با تمام وجود و قطع ارتباط و علاقه و توجّه از غیر، متوجّه به آن حضرت می‌شود و در نوع توسّلات و توجّهاتی که اثر ظاهری در آن دیده نمی‌شود این حالت وجود ندارد. یعنی انسان فقط به زبان متوجّه به حضرت است.

فکر انسان متوجّه به آن حضرت نیست، چون متفکّرۀ انسان کاملاً پاک نبوده و در غیر حالت توسّل متوجّه و مرتبط و علاقه‌مند به اغیار است و حالت انقطاع ندارد نمی‌تواند به خوبی به حبل الله المتین و عروة الوثقی دین متمسّک شود. بنابراین باید قوّۀ متفکّرۀ انسان که مقصود همان (دل و قلب) است متوجّه به حضرت باشد (مقصود از قوّۀ متفکّره همان چیزی است که به انسان فکر می‌دهد و باعث جوشش فکر در ذهن انسان می‌شود و این همان دل و قلب است.

گاهی انسان بوسیلۀ فکر می‌خواهد دل را متوجّه به امام زمان علیه السلام سازد و گاهی دل، فکر انسان را به سوی آن حضرت می‌کشاند و آنچه که از اهمیّت زیادی برخوردار می باشد این است که دل ، فکر انسان را به سوی امام زمان عجّل الله تعالی فرجه هدایت کند.