دربارۀ ظهور

از مسائل بسیار مهم و مؤثّر کیفیّت ظهور حضرت ولى عصر عجّل الله تعالى فرجه الشریف مى‏ باشد، آیا ظهور به معناى خروج از غیاب به سوى‏ شهودات یا کشف استار از وجه مشهود است مثل طلوع طالع و ظهور شمس از وراء سحاب و ابرها بعد از غیاب، خلاصۀ ظهور یعنى پدیدار شدن شی‏ء در جایى که نبوده است بعد از فقدان آن و نبودن آن از اوّل و پدیدار شدن آن پس از نبود آن. یا به معناى ظاهر شدن ‏شی‏ء است پس از خفاء آن، اینک باید تحقیق کرد تا حقیقت مسئله روشن شود که آیا مقصود از ظهور چیست؟ و کدام یک از این دو معنى صحیح است.

با مراجعه به روایات مسئله به خوبى واضح مى‏ شود به عنوان مثال مى ‏توان به فرمایشى که از پیغمبر اکرم و امام صادق‏ علیهما السلام و حضرت ولى عصر عجل الله ‏تعالى فرجه الشریف روشن مى ‏شود در موردى که از این بزرگواران نقل شده است که وجه انتفاع از امام غائب علیه الصلوة والسلام را در زمان غیبت تشبیه به‏ کیفیت انتفاع از خورشید نموده‏ اند: «إذا سترها السحاب» وقتى که ابرها برطرف شد خورشید واضح و آشکار مى‏ شود و این ظهور، ظهور بعد از خفاء است نه ظهور به معناى ایجاد بعد العدم.

بنابراین سرّى از اسرار از این روایت و از وجه شبهى که در آن ذکر شده است براى اولى الالباب روشن مى‏ شود زیرا فرق میان زمان غیبت و زمان‏ ظهور از این تشبیه روشن مى ‏شود.

اندکى تأمل و دقت در فرمایشات اهل بیت عصمت‏ و طهارت علیهم السلام اسرار و نکاتى را براى آشنایان به کلمات درربارشان فاش مى‏ سازد.