6. سخنان ابن عبّاس به مغیره

در این هنگام مغیرة بن شعبه گفت : همانا به خدا سوگند؛ با خیرخواهی علی (علیه السلام) را نصیحت کردم! ولی او اندیشه خود را برگزید و تندروی کرد و سرانجام کار به زیان او بود نه سودش .
چنین گمان می‌کنم که بازماندگان او نیز راه او را می‌روند.

ابن عبّاس گفت : به خدا سوگند؛ امیرالمؤمنین علیه السلام به رأی پسندیده و موارد دوراندیشی و چگونگی انجام کارها داناتر از این بود که رایزنی تو را بپذیرد؛ آن هم در موردی که خداوند او را از آن کار منع فرموده و سخت گرفته است . خداوند متعال می‌فرماید:

گروهی را که به خدا و روز قیامت ایمان آورده‌اند چنان نمی‌یابی که کسانی را که با خدا و رسولش ستیز کرده‌اند دوست خود بگیرند(1).

وانگهی خود امیرالمؤمنین علیه السلام تو را به آیه دیگر و برهانی روشن آگاه فرمود و برای تو این آیه را تلاوت فرمود: «و من گمراهان را یار خود نمی‌گیرم»(2) ، آیا برای آن حضرت جایز بوده است که در مورد اموال و خون‌های مؤمنان و مسلمانان کسی را حاکم قرار دهد که در نظرش امین و مورد اعتماد نبوده است ؟! هیهات ؛ امیرالمؤمنین علی علیه السلام به احکام خدا و سنّت رسولش داناتر از این بوده است که در غیر مورد تقیه ، در ظاهر کاری را که در باطن مخالف آن بوده انجام دهد و آن مورد جای تقیه نبوده است ؛ زیرا حق واضح و انصارش بسیار و دلش استوار بوده است و او همچون شمشیر کشیده و در مورد اطاعت فرمان خدای خود و تقوا، رأی خویش را بر آرای اهل جهان برتر می‌دانسته است.(3) ... ادامه دارد

------------------------------------------------------------

(1) سورۀ مجادله ، آیۀ 23.

(2) سورۀ كهف ، آيۀ 51. براى اطّلاع بيشتر در مورد گفتگوى مغيره با حضرت اميرالمؤممنين علیه السلام به ترجمه نهاية الارب نويرى : 5 / 108  (به قلم مترجم اين كتاب) مراجعه فرماييد كه به تفصيل از استيعاب ابن عبدالبرّ نقل كرده است .

(3) جلوۀ تاريخ در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد: 3 /  320 .