سخنان امام حسن مجتبی علیه السلام
دربارۀ گمراهی ابوسفیان و موجبات لعن معاویه
پس شما را به خدا قسم میدهم ؛ آیا میدانید که ابوسفیان روزی که مردم با عثمان بیعت کردند بر او وارد شد در مسجد رسول خدا صلّی الله علیه وآله و گفت : ای پسر برادرم ؛ اینجا جاسوس بیگانهای نیست؟ گفت : نه . پس ابوسفیان گفت : خلافت را در دست بگیرید ای جوانان بنی امیّه ؛ قسم به آن کسی که جان ابیسفیان به دست اوست هیچ بهشت و آتشی نیست ؟
و شما را به خدا قسم میدهم؛ آیا میدانید که ابیسفیان روزی که مردم با عثمان بیعت کردند دست حسین علیه السلام را گرفت و گفت : ای پسر برادرم ؛ بیا با همدیگر برویم و در بقیع غرقد و بیرون رفت تا میان قبرها و به صدای بلند فریاد کرد که : ای اهالی قبرها؛ که با ما بر سر خلافت قتال کردید خلافت به دست ما آمد و شما زیر خاک پوسیدید. پس حسین بن علی علیهما السلام فرمود: زشت گرداند خدا سفیدی مو و روی تو را، پس دست خود را کشید و او را واگذارد، اگر نعمان بن بشیر نبود که دست او را بگیرد و به مدینه برگرداند هر آینه هلاک میشد؟
ای معاویه ؛ این است بدیهای کردار تو، آیا میتوانی رد کنی چیزی از اینها را بر ما؟ و از چیزهائی موجب لعنت تست این است که پدرت ابوسفیان میخواست مسلمان شود، تو شعر معروف خودت را که در میان قریش و غیر ایشان روایت شده و معروف است راجع به بازداشتن او از مسلمان شدنش به او نوشتی .
و از جمله موجبات لعن تو آن است که چون عمر بن خطّاب تو را والی شام کرد به او خیانت کردی ، و چون عثمان تو را والی کرد انتظار مردن او را میکشیدی ، و بزرگتر از همه اینها بر خدا و رسول او جرأت کردی و با علی علیه السلام مقاتله کردی در صورتی که او را شناخته بودی و سوابق علم و فضل و شایستگی او را برای خلافت میدانستی که او از تو و غیر تو سزاوارتر بود برای خلافت در نزد خدا و مردم ، با این حال او را آزار کردی و امر را به مردم مشتبه کردی و خون خلقی از خلق خدا را ریختی به خدعه و فریب و تزویر خود، و این کار کسی است که ایمان به معاد ندارد و از عقاب خدا نمیترسد. پس چون مدّت ماندن تو در دنیا تمام شود در بدترین جای جایگاه تو خواهد بود و علی علیه السلام در بهترین جایگاه انتقال خواهد یافت و خدا در کمین تو خواهد بود.
ای معاویه ؛ این است از بدیهای تو که به تو اختصاص دارد و من از ذکر همه بدیها و عیبهای تو خودداری کردم ، کراهت دارم از طول دادن کلام به ذکر آنها.(1)
-----------------------------------------------------
(1) کنوز الحکم و فنون الکلم: ص 65.